A walk down memory lane

Hilo was destijds in 1998 tijdens mijn eerste doortocht op de Big Island, de eerste stad die we aandeden. Het is een beetje een vergane glorie verhaal als je de hotels bekijkt die langs de de Banyan drive staan, een laan vol met gigantische Banyan bomen. De meeste hotels hebben hun beste tijd wel gehad, de sjieke luxe-resorts staan dan ook aan de veel zonnigere westkust.

De Banyan bomen zijn geplant door beroemde mensen van de jaren 30 van de vorige eeuw. Onder andere president Franklin Roosevelt heeft er een boom aangeplant. 15 jaar geleden stond ik hier ook al voor een foto bij die Banyanbomen. en de geschiedenis herhaalt zich in 2013.

Ik kan nu zeggen dat Franlin D. Roosevelt en Thomas Hermanski dezelfde boom hebben aangeraakt. Of hoe de Banyan-bomen generaties verbinden, door rustig en gestaag te groeien op dezelfde plek. Ze doen dat al meer dan 80 jaar en hebben waarschijnlijk miljoenen toeristen zien passeren, die allemaal op de foto willen met deze giganten.

 

Het was maar een beetje triestig weer in Hilo, een uitloper van een storm uit Alaska stuurde hevige windstoten en regenbuien richting de Big Island.

Hilo is ook al eens getroffen door verschillende tsunami's onder andere in 1946 en 1960. Bij de eerste tsunami vielen 160 slachtoffers bij de tweede 61. Ik heb hier ook al een tsunami waarschuwing gehad, op de dag dat ik kampeerde aan het strand op het eiland Lanai. Gelukkig was het loos alarm.

Op coconut island een klein eilandje waar bovenstaande brug naar toegaat, staat trouwens een palmboom waar ze de waterstand van voorbije tsunamidoortochten met metalen ringen hebben aangegeven. Het geheugen is een raar iets. Ik was de gigantisch lange dijk die de baai van Hilo beschermt tegen de hoge golven, totaal vergeten.

De Banyan bomen en de Japanse tuin waren de enige herinneringen van mijn doortocht in Hilo (circa 1998) die nog waren opgeslagen ergens op een geheugenkaart in mijn hersenen.

Op bovenstaande foto's zie je die Japanse tuin met de naam Liliʻuokalani gardens. De tuin werd begin 1900 geschonken aan de stad Hilo door koningin Liliʻuokalani, de laatste koningin van het koninkrijk Hawaii.

Puna district

Het Puna-district ligt in het rode gebied op de kaart. Ik wou eens een kijkje gaan nemen in het gebied rondom de stad Pohoa. Met de bus kon ik er niet geraken, want zondags reden er geen bussen. En per uitzondering was het maandag een feestdag, Presidents-day. Dus dan ook al geen bussen. Omdat het gebied in en rondom Pohoa bekend staat als een soort van regenwoud, had ik geen zin om er te gaan liften. In de regen staan langs de kant van de weg is geen pretje.

Puna district in het rood

Dus dan maar een auto huren. Bon, de Nederlander, had mij verteld dat je best langs een Europese website een auto huurt. Om 1 of andere reden geven de autoverhuurders forse kortingen aan Europeanen. Je kan zelf vergelijken kijk op expedia.com of expedia.nl. Op de Nederlandse expedia versie krijg je een goedkopere aanbieding en bovendien is de verzerkering all-inclusive.

Op de luchthaven van Kona, begon ik dus aan de tocht met de huurwagen. Ik reed via de "saddle-road" richting oostkust. De zadelweg is de korste verbinding tussen Kona en de stad Hilo aan de oostkust. De weg slingert zich een weg tussen de twee grote vulkanen van het eiland. Aan de Kona-zijde was het prachtig weer, en ook op het hoogste punt van de weg op 2021 meter scheen de zon nog  à volonté. Eenmaal de afdaling ingezet naar Hilo kwam ik echter in de mist en later in de regen terecht. De oostkust is de regenachtige kant van het eiland.

De top van de saddle road 2021 m

Eens ik Hilo gepasseerd was begon het weer een beetje op te klaren. Het landschap werd ook groener en groener. Het laatste grote dorp voordat ik aan de kust toekwam was Pohoa. Eens voorbij Pohoa reed ik door weelderig regenwoud.

Eens ik op de Kapoho-Kapalana road zat, ging de weg ook op de "jungle" toer. De kustweg slingert namelijk als Tarzan van liaan tot liaan, constant op en neer.  Alsof je met je wagen op een harmonische sinusgolf rijdt ... op en neer op de rode lijn op volgende foto.

Die rode draad in dit verhaal bracht me naar de Kalani camping (http://www.kalani.com/), vlak aan de zwarte rotsvulkaan-kust. Kalani was wat prijziger dan de andere campings in de buurt, maar het grote voordeel waren de overdekte campingplaatsen. Een must in het regenwoud, want het heeft bijna de hele nacht geregend. Gelukkig zat ik droog onder de overkapping.

Overdag waren er ook zonnige perioden, zoals op onderstaande foto te zien is. Op het bankje onder de palmboom gezeten, geraakte ik in gesprek met Hélène uit Ottowa. Ze verbleef voor een week in Kalani. Ze kampeerde er wel niet, maar verbleef in een gastenkamer. Ieder jaar ging ze 1 week alleen op vakantie. Haar man deed hetzelfde ... al nam die wel meestal enkele van zijn vrienden mee. Dit jaar bijvoorbeeld ging hij skiën in Utah.

Daarnaast gingen ze ook 2 weken op vakantie met het hele gezin ... man, vrouw en 1 zoon.  Hélène was franstalig, ze zei dat er in Canada ongeveer 1 miljoen franstaligen buiten de Franse province Quebec wonen en dat in Canada alle documenten tweetalig moeten worden opgesteld. Zo kwam het gesprek op België en zijn taalperikelen.

De Kalani camping ligt vlakbij de stromende lava. Onderstaande foto is het begin van het pad richting die vloeibare lava. Je moet ongeveer 4 km lopen om er te geraken en het is verplicht om met een gids te gaan . Ik heb het niet gedaan omdat ik geen tijd meer had. Bovendien vragen die gidsen 100 dollar per persoon.

Ik stuurde mijn Nissan huurwagen echter richting Hilo "on a road down memory lane". Ik had deze tocht van Hilo richting het noorden van de Big Island, al eens eerder gemaakt, 15 jaar terug in de tijd.

.

In de mijn geheugenwereld had de Big Island een iets andere vorm, dan in de werkelijkheid. De lacunes werden nu weer van een update voorzien. Er was ook een heel resorten dorp, met winkelcentra en talloze appartementen bijgekomen in de lava-velden langs de kust. Ja, ook op Hawaii staat de tijd niet stil.

2 Belgen

We pikken de draad weer op bij Ben uit Canada die mij van het regenachtige Volcano national park naar een hostel aan de zonnige westelijke Kona-kust bracht. 

In de Pineapple park jeugdherberg, kwam ik 2 Belgen tegen. Eerst maakte ik kennis met Bert uit Leuven en de volgende dag arriveerde Kim uit Mechelen.  Kim kwam voor 3 maanden naar Hawaii en was juist 1 week op de Big Island. Ze had een fiets gekocht, waarmee ze rondtrok. Kim kwam voor de dolfijnen, die hier rondspartelen in de oceaan. Ze had vorig jaar al enkele maanden op Hawaii verbleven, en ze had blijkbaar de smaak te pakken want ze was terug.

Bert werd me voorgesteld door de zeer aimabele jeugdherberg-leigenaresse Annie ... :"Here is another guy from Belgium". Ze bestaan dus echt ! 

Bert werkt op de ambassade van Moskou. Hij kent Jan Balliauw -de voormalige Belgische correspondent in Rusland - persoonlijk. Eigenlijk wel een geniale vondst van de VRT om Jan Balliauw naar daar te sturen. Want telkens hij op het nieuws kwam, bleef ik naar zijn verslag kijken ... enkel en alleen om de onsterfelijke "Dit was Jan Balliauw vanuit Moskou." one-liner te horen.

Bert is een vurige OHL (Oud-Heverlee Leuven) supporter, hij was dan ook live de wedstrijd van zijn favoriete team aan het volgen op de sporza internet-radio daar in het verre Hawaii. Jammer genoeg voor Bert speelde OHL 1-1 gelijk. 

Ons Bertje is een bereisd man. Zo heeft hij onder andere al in de ambassade van India gewerkt in New Dehli. Die ambassade ligt trouwens in een excentriek gebouw ontworpen door Satish Gural, eigenlijk een beeldhouwer van beroep. Dat is ook een beetje te zien aan zijn ontwerp.

Volgens Bert is het gebouw niet echt functioneel om in te werken maar het is wel een architectonisch hoogstandje. Het ontbreken van enige logica in het gebouw past echter wel volledig in de Indische filosofie van de georganiseerde chaos waarop het land gebouwd is :-).

Nu dat Bert in Rusland resideert, heeft hij al enkele mooie reizen gemaakt in die regio. Vooral zijn reis naar Oezbekistan sprak me aan. Ik ben gefascineerd door de eeuwenoude stad Samarkand die aan de zijde-route ligt. Bert was er onlangs nog geweest en toonde me de mooie reisfoto's die hij in Oezbekistan had vereeuwigd.  

Samarkand in Oezbekistan

Ik ontmoette Bert trouwens op de dag nadat de meteoriet in Rusland was ingeslagen. Volgens Bert waren er zoveel video-opnamen van de meteoriet inslag, omdat bijna elke Rus een camera in zijn auto heeft. Ze vertrouwen namelijk de verzekeringsmaatschappijen niet en filmen daarom hun dagelijkse autoritten. 

Een andere gast aan de hostel-tafel was Erik uit Montana. Erik was ik twee dagen eerder al tegengekomen op de bus. We hadden toen gesproken over zijn achtjarig verblijf in Nieuw-Zeeland. Erik is beeldhouwer, daarnaast heeft hij ook gewerkt als gids in de natuurparken van Montana. Hij gidste daar tochten van 10-12 dagen per paard in gebieden waar normaal gezien geen mens kwam. Hij toonde me prachtige foto's van de natuurpracht in Montana. Onder andere van de natuurlijke "Chinese wall" aldaar, te zien op onderstaande foto.

De "chinese wall" in Montana

In Nieuw-Zeeland had Erik op het Noordereiland gewoond, meer bepaald het Coromandel schiereiland. Hij haalde de klei voor zijn kunstwerken trouwens in Golden Bay op het Zuidereiland. Golden Bay is de baai in Nieuw-Zeeland waar ik 5 maanden verbleven heb. Erik was net als ik lyrisch over de schoonheid van Nieuw-Zeeland en de vriendelijkheid van zijn inwoners, de Kiwi's.

Het Pineapple park jeugdherberg afficheert zichzelf als zijnde in Kona, maar het ligt in werkelijkheid een heel eindje van de stad. Het ligt langs de highway 700 meter boven de Kealakekua Bay, een paradijs voor snorkelaars. 

De Kealakekua Bay is ook de baai waar Captain Cook aan zijn eind kwamg (hij werd 50). De Britse ontdekkingsreiziger bracht op 3 grote zeereizen in de Stille Oceaan, gebieden in kaart van Nieuw-Zeeland tot Hawaii die tot dan toe, nog grotendeels onbekend waren voor de Westerse wereld.

Er staat een monument ter ere van Captain Cook in de baai, te zien op onderstaande foto. 

In dezelfde baai ligt ook "the place of refuge" een historisch park. Verslagen Hawaiiaanse strijders of mensen die de "kapu" (een oude wet) hadden doorbroken konden naar deze plek komen om een soort van asiel aan te vragen. Wie er geraakte, kreeg kwijtschelding van zijn zonden. 

Toen ik er was samen met Ben uit Montreal was het park al gesloten. We zijn gaan snorkelen vlakbij onderstaande rotsen. Het is een prachtige snorkelplek ! De ravissante Zweedse Isabel die ook in het hostel verbleef, had op die plaats trouwens gezwommen met dolfijnen en zelfs met een walvis (met de walvis was het natuurlijk wel een stuk verder in zee). Ik weet niet of ik met zo'n bultrug walvis zou willen zwemmen ... Wat als dit zeezoogdier eventjes uit het water gaat springen vlak bij u ?

De vulkaan

Ik ben naar de Big Island gevlogen, omdat je er vlakbij de actieve Kīlauea vulkaan kan kamperen !

Mijn reisweg naar de vulkaan begon op Hookena beach aan de westkust van de Big Island. Twee dagen heb ik op dit strand gekampeerd. Het was een prachtige lokatie, iedere morgen kon ik snorkelen in het kristalheldere water.

Hookena was wel een beetje moeilijk te bereiken, als je geen auto hebt. Om terug op de hoofdweg te geraken moest ik eerst nog 2 mijl bergop stappen. Gelukkig stopte Ron - een medewerker van de camping - al snel toen hij mij zag zwoegen met mijn rugzak op de stijgende kustweg. "Wanna ride ? Hop in the back of my truck". Daar zat ik weer in de laadbak van een pick-up truck ... Ron dropte mij bij de bushalte. Tegenover de bushalte lag een buurtwinkeltje. De eigenaar van het buurtwinkeltje vroeg me waar ik vandaan kwam.  "Belgium" zei ik. "Ha, I love Loek van Lierde." De man was een fan van Luc van Lierde, voormalig winnaar van de Ironman triathlon. De uithoudingsrace die op de Big Island wordt georganiseerd.

De bus bracht me tot op 22 mijl van de vulkaan ... zoals bovenstaande foto treffend illustreert. De enige optie was liften, ik heb 1 uur langs een zonnige weg met uitzicht op de Stille Oceaan staan wachten op een lift. Uiteindelijk stopte er een Tsjechisch koppel, ze hadden zo'n gigantisch grote pick up truck gehuurd. Ik mocht in de laadbak springen ... and I was on the road again :-)

klik op de foto voor een beter zicht op de Big Island

Het koppel reed me helemaal tot in het nationale park van de vulkanen, in het zuiden van de Big Island (zie kaartje). Ze waren ook van plan om er te kamperen en wilden het kampeerterrein gaan verkennen. Een groot geluk voor mij want het gratis kampeerterrein lag op zeker 8 km wandelen van het bezoekerscentrum.

Het Kulanaokuaiki kampeerterrrein ligt midden in de lavavelden, in de verte zie je de rokende vulkaan. In vogelvlucht lijkt de vulkaan vlakbij. Vandaar misschien dat er een noodtelefoon hangt bij de camping ! Daar kan je het noodnummer 911 bellen. "Hello operator, I have a problem ... the volcano is on fire !". Wat zal de stem aan de andere kant van de lijn zeggen op zo'n moment ?  "I suggest you run, Forrest, run !".

Ik heb dus mijn tentje opgesteld tussen de lavavelden, er stonden nog 4 andere tenten. De hoogte is 822 meter boven zeeniveau, dit voel je aan de temperatuur. 's Nachts kon het flink afkoelen, gelukkig heb ik een goede slaapzak en heb ik lekker geslapen.

Ik heb de omringende lavavelden ook een bezoekje gebracht. De rotsen hebben vloeiende vormen ... de meest bizarre patronen zijn vereeuwigd in de rotsformaties. Als je op vulkanische rots stapt, kraakt het een beetje. Krokante rotsen ...

De Kilauea vulkaan zelf ligt op 1247 meter hoogte.Je kan met de auto voor een deel rondom de krater rijden, een stuk van de weg is momenteel afgesloten omdat de vulkaan te aktief is. De zwaveldampen die de vulkaan uitbraakt zijn giftig.

In het nationale park kan je ook een lavatunnel bezoeken. Onderstaande foto is de ingang van zo'n lavatunnel. Lava verlaat de plek van een uitbarsting meestal in langgerekte stromen. Deze lavastromen blijven heet van binnen terwijl de buitenkant afkoelt. Hierdoor ontstaat er geleidelijk een cocon van afgekoeld materiaal aan de zijkanten terwijl de lava verder stroomt. Deze cocon isoleert de lava die erdoor stroomt, zodat deze niet stolt. (bron wikipedia)

In het park vind je ook recente lavavelden van uitbarstingen in 1970 bijvoorbeeld. Momenteel vloeit er nog altijd verse lava uit de vulkaan. De actiefste vulkaankegel is de Puʻu ʻŌʻō krater, die bevindt zich iets dichter bij de oceaan ... dan de rokende krater die je op de foto ziet. Bij de Puʻu ʻŌʻō krater kan je de lavastromen zien, die in zee vloeien en zo de Big Island nog groter maken. De meeste mensen willen dan ook deze lavastromen van dichtbij zien, maar het is niet zo eenvoudig om erbij te geraken. Langs de ene kant van de stroom moet je 10 km wandelen om de lavastroom te zien. Langs de andere kant moet je slechts 3 a 4 km wandelen, maar het kan enkel met een gids omdat het privaat land is.

Op de oudere lavavelden begint al nieuw leven te groeien, dit levert mooie plaatjes op ... de bomen proberen op de rotsige vulkaanbodem wortel te schieten. Kīlauea wordt gezien als het huidige thuis van Pele, de vulkaangodin uit Hawaïaanse legende.

Vanuit mijn tent had ik zicht op de Mauna Loa  (4170 m) en de Mauna Kea (4205 m) vulkanen. De Mauna Loa is trouwens de grootste vulkaan in termen van volume op aarde. Hij is dan ook gigantisch breed. One fat volcano !

Op de derde dag van mijn verblijf in het nationale park, begon het te regenen. En dan kan het behoorlijk fris zijn op de vulkaan. Gelukkig kreeg ik een lift van Ben een Canadese jongen uit Montreal. Hij nam me mee terug tot op zeeniveau ... Na 2 en een half uur rijden, gingen we diezelfde dag nog snorkelen, vlakbij the City of Refuge, aan de zonnige westelijke kant van het eiland.

Meteoriet.

Mijn Amerikaanse buurman Doug op de camping in het vulkaanpark was 's nachts opgestaan om de prachtige sterrenhemel te bekijken. 's Morgens vertelde hij ... terwijl hij pannekoeken voor mij aan het bakken was ... dat hij de grootste vallende ster uit zijn leven had gezien. Hij zag een meteoriet die in rook opging in de atmosfeer. Later diezelfde dag, hoorden Ben en ik op de autoradio het nieuws van de meteorietinslag in Rusland.

The big Island

Een jeugdherberg is een soort van google-zoekmachine ... je hoeft maar een vraag in de groep te gooien ... er komt altijd wel een antwoord op. Mijn vraag was :"Hoe geraak ik op een goedkope manier op de Big Island". 

De vurige Italiaanse Michaela (kortweg Micki), gaf het antwoord, met Mokulele Airlines (http://www.mokuleleairlines.com/). Mokulele is een echte Hawaiiaanse luchtvaartmaatschappij, ze vliegen met kleine vliegtuigjes van eiland tot eiland. Maximaal 8 passagiers mogen mee en je vliegt laag over de eilanden zodat je meteen ook een gratis sightseeing tour krijgt. 

De check-in gate van Mokulele ligt langs de hoofdterminal in een soort van bijgebouw. Er zijn geen vervelende veiligheidscontroles, het enige wat je moet doen is op een weegschaal gaan staan. De passagiers worden namelijk volgens gewicht in het vliegtuig geplaatst. Ik vraag me af wat ze doen als er zo'n goed in het vlees zittende hamburger Amerikaan meevliegt met Mokulele. Moeten er zich dan twee passagiers als tegengewicht in de andere stoel wringen :-)

Eenmaal het gewicht geweten is, loop je samen met de piloten de tarmac op. Voor je het weet zit je in de lucht ... zo'n klein vliegtuigje is natuurlijk wel iets gevoeliger voor de wind. Het betere achtbaangevoel, zeg maar. We vlogen langs de Haleakela vulkaan en hadden een prachtig zicht op de kustlijn.

Na 45 minuten landden we in Kona op de Big Island. Onze bagage werd meteen uit het vliegtuig gehaald ... zo zou het altijd moeten gaan, wat een service :-). Go Mokulele !

De stad Kona betekent een terugkeer op bekende grond. Ik kan het amper geloven dat het al bijna 16 jaar geleden is dat ik hier voor het laatst stond. Toen voor een vlucht naar Los Angeles, als onderdeel van de  Amerika-reis, die mijn vader Roger gewonnen had bij de zondag-Josdag-krantenkwis.

Bovenstaand hotel herkende ik nog ... het is het zicht dat je hebt op de Kona-pier. Dit is tevens de plaats waar de Ironman triathlon atleten het water inspringen ... voor de 3,6 km zwemmen.

Hookena beach heeft een zwart zandstrand

Mijn bestemming was echter niet Kona, omdat hier alleen maar dure toeristenhotels liggen. Ik moest met de bus naar de Hokeena beach camping (http://www.hookena.org/). Ik was rond 1 uur 's namiddags geland in Kona, maar moest nog tot 5 uur wachten voordat er een bus richting het zuidelijk gelegen Hookena ging.

 Ik had dus nog de tijd om Kona een beetje te verkennen. Aan de bushalte raakte ik in gesprek met een jongen uit Chuuk, hij woonde al 10 jaar op de Big Island. Ik had nog nooit gehoord van de eilanden-groep Chuuk. Het is blijkbaar een duikparadijs ... neem eens een kijkje op de website van de Chuuk-eilanden ! http://www.visit-fsm.org/chuuk/ De eilanden groep ligt ten noordoosten van Australia, boven Nieuw-Guinea.

Een foto van de Chuuk Chuuk eilanden :-)

 Om kwart over vijf sprong ik op de bus, net voor zonsondergang (18.15) zette de bus mij langs de highway af... Normaal gezien moest ik nog 2 mijl afdalen naar het strand voordat ik er was. Gelukkig kreeg ik al snel een lift van een vriendelijke lokale vrouw. Zodat ik voordat het donker was, mijn tent nog kon opzetten op het zwarte vulkaanzand van Hookena baai.


Link.
De Italiaanse Micki (die mij de vliegtuigtip gaf) werkt op een prachtige lokatie in de Italiaanse alpen. 8 maanden per jaar werkt ze als masseuse in hotel Rimmele in Tirol. Kijk eens naar de foto's op volgende website http://www.rimmele.it/it/index.asp

Maui

Maui heeft volgens mijn bescheiden mening de meest sexy naam van al de Hawaii eilanden. Print Maui op een t-shirt, zet er een wuivende palmboom langs en je hebt een cool t-shirt. Maakt het eiland zijn reputatie van cool surfeiland waar ?

Om eerlijk te zijn toen ik er voor het eerst landde, midden januari ... waren de eerste indrukken van Maui niet zo paradijselijk als ik mij had voorgesteld. Kahului de stad waar de internationale luchthaven ligt, is een stad als dertien in een dozijn in de USA. Er is een haven met industrieterrein en langs de hoofdweg ligt het vol met shopping malls, fastfoodketens en starbucken.

Desalniettemin deze eerste indruk ... ben ik na een drietal weken op het eiland, toch even veel van Maui gaan houden als van Kauai. Het is gewoon een heel ander eiland, met zijn eigen "flavour".  

wil je inzoomen op Maui ? klik op het kaartje

 Maui is heel overzichtelijk je hebt de twee vulkanen links en rechts en in het midden is er de vallei. Vandaar ook dat het de "valley island" wordt genoemd. Als je rond de twee vulkanen rijdt en in het midden kruist, beschrijf je een soort van acht figuur op het eiland. Ik heb deze oneindige "Maui-acht"  helemaal verkend met de Nederlander Bon, uit Scheveningen.

Bon was de ideale chauffeur, als neurochirurg is hij gewend om lange tijd uiterst geconcentreerd te werk te gaan. Dit kwam uitstekend van pas bij de "road to Hana". Dit is een buitengewoon bochtige weg langs de noordoostelijke kust van Maui. Veel mensen worden er wagenziek door het vele draaien en keren.

De dag waarop we van plan waren om deze fameus kronkelende slangenweg  aan te snijden, waren er toevallig huizenhoge golven bij Jaws ... Dit is een plek aan het begin van de road to Hana. We waren dan ook tot drie uur 's namiddags blijven foto's maken van dit natuurfenomeen. Hierdoor hadden we maar een beperkte tijd voor zonsondergang (half zeven 's avonds) ... om de lus rond de Haleakele vulkaan te volmaken.

Ik ben ervan overtuigd dat we een nieuwe best-tijd hebben neergezet op het traject rond de vulkaan. Bon sneed de bochten aan met een precisie, zoals hij met een scalpel de hersenen opereert, vlijmscherp stuurde hij de Jeep rond de talloze bochten. Omdat we zo laat aan de weg begonnen waren, was het vrij rustig op de baan en kon Bon de Jeep de sporen geven.

Het leek wel of we in de rally van Monte Carlo zaten, met zijn bochtige bergweggetjes. Bon zei nog :"als copiloot Tom, moet je zeggen welke bocht er komt :-)". Met de vlam in de pijp scheurden we dus door dit sappig groene regenwoud. De kleuren groen spatten gewoon van de bergruggen ... en hier en daar waren er idyllische watervalletjes. En route nam Bon nog enkele foto'tjes met zijn Sony compactcamera. Ik zat zonder fotomunitie, want de batterij van mijn camera had het al begeven door de veelvuldige surfkiekjes bij Jaws.

De foto's die je ziet bij dit blogverhaal, heb ik van het internet geplukt.

Eenmaal voorbij het dorp Hana kom je in een totaal ander landschap terecht. De "onderkant" van de lus terug richting centrale vallei ... is van totaal andere makelij. Het uitbundige regenwoud maakt plaats voor een soort van wijds Afrikaans savannelandschap, met hier en daar korte, breed uitwaaierende bomen. Wat een metamorfose ondergaat het landschap op korte tijd !

We rijden de zonsondergang tegemoet op dit deel van het Haleakele traject. Op bepaalde stukken zie je nog de zwarte lava velden, getuigen van relatief recente uitbarstingen. 

De andere kant van de acht hebben we op een andere dag gedaan. Richting het westelijk gelegen Lahaina rij je door een dor woestijnlandschap, eens voorbij Lahaina staan enkele mastodonten van toeristenhotels. Eens je die megahotels en golfterreinen gepasseerd bent, en de bovenkant van de westelijke lus inrijdt ... begint het landschap te gelijken op de Ierse kustlijn. Groene velden afgebakend door stenen muurtjes. Het zonnige weer van de Lahaina kant maakt ook plaats voor koelere bewolkte weersomstandigheden ... dit past ook beter bij het Iers aandoend landschap. Ja, ook dit is Maui.

Groene "Ierse" velden in Kakahuloa

Een goede 2 maanden vertoef ik nu op de Hawaii-eilanden ... een beetje onfatsoenlijk lang verblijf op deze zonnige eilanden in de Stille oceaan. Als boetedoening voor deze zonde :-), mogen ze me altijd naar Little Beach, Maui sturen. Little beach ligt langs Big beach ... zo simpel kan het leven soms zijn. Op het grote brede strand van Big beach vind je veelal families die genieten van een dagje uit aan het strand. 

Aan het einde van Big beach ligt er een rots, als je over deze rots klautert ... stap je de wereld van Little beach in. Op zondag is er namelijk een hippie party op dit strand ... Helemaal in de jaren 60 ... 70 sfeer van love, peace and happiness :-) De banana bungalow hostel organiseert elke zondag een uitstap naar dit strand.

En de hippies ... die lopen natuurlijk het liefst in Adam en Eva kostuum. Little beach is dus een "clothing optional" beach. Er hangt wel geen voyeuristisch sfeer... er hangt eerder een sfeer van iedereen is uitgenodigd op het feest. In zwembroek of niet ... dat maakt niet echt uit. 

Een drumcirkel ... drumt het hele strand in een soort van collectieve trance ... al kan de alcohol consumptie en de hash-brownies daar ook voor iets tussen zitten. Zelfs Steven Tyler van de Amerikaanse rockgroep Aerosmith komt soms meejammen op dit hippiefeest. Het weekend voordat ik naar Little Beach ging, was hij naar verluid aan het meedrummen ... hij liep wel niet rond in zijne blote flikker, maar had een miniscuul speedo zwembroekje aan ... en dat op zijn 64ste. Volgens insiders heeft hij een villa in Kihei, Maui.

een blik op Little beach vanuit de lucht

 Vlakbij Little beach ... vind je naast de vrolijk dansende hippies ... ook de walvissen. Nu in de winter zie je ze soms, op nog geen honderd meter afstand in de lucht springen. De gemiddelde walvis houdt ook wel van een hippie-feestje :-)

Het merkwaardigste fenomeen op Little beach speelt zich toch wel onder water af .... Als je een duik neemt in de golvende zee van Little beach ... dan kun je de walvissen horen zingen. Jawel, met je hoofd onder water hoor je de liefdesliederen die de mannetjes walvissen voor de vrouwtjes zingen. Het horen van dit oergeluid in het water is zo onwerkelijk ... dit is de magie van Maui !

"Let the beauty you love be what you do"

De stad Lahaina (Lā hainā) betekent letterlijk "wrede zon" in het Hawaiiaans ... vanwege het droge, zonnige klimaat dat er meestal heerst. Lahaina ligt uiterst westelijk op Maui en heeft een prachtig zicht op het eiland Lanai. Langs de gezellige Front street promenade liggen talloze souvenierswinkels en gezellige restaurantjes. Onder andere Mick Fleetwood van de groep Fleetwood Mac heeft er een restaurant. Op vele plaatsen kan je dineren vlakbij de oceaan, zoals op onderstaande foto te zien is.

zonsondergang boven Lanai

 Een attractie in Lahaina is de werkelijk gigantisch grote Banyan boom, die zowat het hele park inneemt. Onder de boom zitten mensen op talloze bankjes. Veelal zijn het hoogbejaarde cruiseschippassagiers, die hier verpozen. In de baai tussen het eiland Lanai en Lahaina ligt er meestal wel zo'n oceaanmastadont voor anker vol met rijke bejaarden. Een cruiseschip is volgens mij het beste bejaardentehuis ter wereld. Zo zie ik mijn oude dag ook wel slijten ... al verkies ik toch een eigen luxejacht te bezitten in Saint-Tropez tegen die tijd. ;-)

Op deze foto zie je nog maar de  helft van de giganteske Banyan boom

Ik heb ook even verpoosd op een bankje in dit park. Wat opvalt is dat bijna alle cruiseschippassagiers die op de bankjes zitten, naar huis zitten te bellen. Dat gaat dan van :" Hi Suzy, I'm sitting on a bench in Maui, it's so amazing you know !" ... Zouden ze helemaal vanuit Los Angeles naar Hawaii gevaren zijn, om hun kennissen en vrienden jaloers te maken met dit soort van telefoontjes ?

Een zeer populair restaurant in Lahaina is het Bubba shrimp restaurant, bekend van de film "Forrest Gump". Voor het restaurant staat er een bank, compleet met "box of chocolats". Zodat je de bekende scene, waarin Forrest zegt:"Life is like a box of chocolats, you never know what you gonna get" kan naspelen ... Dit is mijn Forrest Gump imitatie.

 Om het een beetje "cheesy" te zeggen. Reizen is ook een beetje als grabbelen in een doos pralines ... er zitten lekkere  met een zoete laag praliné gevulde chocolade-dagen tussen maar af en toe grijp je er ook een bittere pure chocolade dag uit.

In Lahaina zijn het toch meestal "Fun in the sun on Maui" dagen. Je kan er prachtig snorkelen of duiken tussen de tropische vissen en zeeschildpadden ... met in de verte de waterdamp spuitende walvissen.

Een duik in de oceaan zit er momenteel niet in. Met mijn gesnotter en gehoest als uitlopers van de griep... ben ik momenteel geen actieve deelnemer aan al dit natuurschoon. Tijdens mijn "platte rust" in de jeugdherberg van Lahaina had ik wel enkele interessante kamergenoten. Zo was er Joel uit Montana. Joel ontwerpt juwelen, zijn levensmotto is : "Let the beauty you love be what you do". Neem eens een kijkje op zijn website joeledwardjewelry.com.

Een andere kamergenoot was Hendrik uit Vancouver. Hij was uit Slovakije geimmigreerd naar deze Canadese stad. Hendrik werkt als houtbewerker, hij zorgt voor de fijnere binnenafwerking van de houten miljoenenvilla'in de stad.  Zijn favoriete houtsoort was "geel cederhout", een peperdure houtsoort uit Canada. Hendrik zei dat hij in Canada een beter evenwicht had gevonden tussen werk en vrije tijd. In het weekend trok hij er meestal op uit ... op trektocht in de mooie natuurparken van British Columbia.

Een "coup de foudre"  anders kan ik het niet omschrijven ... In Lahaina liep ik per toeval een kunstgallerij binnen, en stond met open mond te kijken naar de kunstwerken van Vladimir Kush. "To reflect the world in the mirror of the metaphor" dat is zijn credo.

Een schilderij van Vladimir Kush staat op mijn wish list, op die wensenlijst staat ook een rijke Amerikaanse vriendin bij voorkeur wonend op 1 van de Hawaii-eilanden. :-)

Vladmimir Kush zijn website (klik hier)

Meer werken van Vladamir Kush (klik hier)