Het ritme van de Hawaii-eilanden

"The loveliest fleet of islands that lies anchored in any ocean" zo verwoordde Mark Twain zijn liefde voor de Hawaii-eilanden. En hij heeft gelijk :-). De wondermooie eilandgroep ligt ideaal verankerd daar in het midden van de Stille Oceaan.

Dankzij deze gunstige lokatie baadt de eilandengroep het hele jaar in het zonlicht. Voor de eeuwige zomer moet je dus naar de Hawaii-eilanden reizen. Mag da ? Altijd zomer. De puristen zullen zeggen ... da mag niet. Ik vind het alleszins een geruststellende gedachte dat Hawaii bestaat. 

Wat ik ook zo wonderbaarlijk aan de Hawaii eilanden vind, is dat de hele levenscyclus verweven zit in de eilanden. Voor de kust van de Big Island is de oceaan al in verwachting van een nieuw eilandje Loihi  ... terwijl aan de andere kant Kauai al de pensioengerechtigde leeftijd heeft. Over x aantal jaar zal het sterven door erosie en verdwijnen onder het zeeoppervlak.  

In deze kwestie vormt het zeeoppervlak ook het gordijn waarachter het geboorteproces en sterfteproces zich afspeelt. Het blote oog ziet niet wat er zich afspeelt onder dat wateroppervlak :-) Net zomin als wij weten waar we vandaan komen of wat er gebeurt als wij sterven. 

Waar gaan we naartoe als we het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen ? Sommige zeggen ... we verdwijnen in het grote niets ,volgens anderen eten we rijstpap met gouden lepeltjes in de hemel.

Ik hou het liever bij de metafoor van kopje ondergaan in die grote oceaan ... net zoals een eiland dat terug verdwijnt onder het wateroppervlak. Voor het blote oog is het niet meer zichtbaar, maar onder het wateroppervlak bevindt zich nog een hele nieuwe onderwaterwereld .... waar nog plaats is voor het  mysterie !

Maar genoeg gefilosofeerd nu ... we bevinden ons nog onder de levenden dus varen we verder op het cruise schip van het leven. Mijn cruise schip heeft dus enkele maanden de Hawaii eilanden aangedaan. Er is een rare soort van tegenstelling die je ervaart eens op de Hawaii eilanden. Hawaii behoort namelijk tot de wereldmacht USA. Dat merk je ook aan de infrastructuur ... alles moet bigger en better zijn voor de Amerikanen. Gigantische winkelcentra en hotels lijken soms als een tang op een varken te staan op de lieflijk exotische eilanden.

Een mooi metaforisch beeld van deze paradox ... was de vriendelijke Hawaiiaanse vrouw in de monstertruck. Dat ging zo ...ik moest de straat oversteken en er kwam zo'n monstertruck (zoals op onderstaande foto) naar me toe gereden. Onbewust doe je dan al een stapje terug, het is alsof een pitbull met opengesperde bek op je afkomt. De monstertruck stopte echter. Pas toen ...zag ik dat er een vriendelijke Hawaiiaanse vrouw achter het stuur zat. Zij gebaarde al glimlachend dat ik kon oversteken.

Wel de Verenigde Staten is die monstertruck, en Hawaii is als de ravissante exotische vrouw die achter het stuur zit. Je voelt de aanwezigheid van de wereldmacht Verenigde Staten in Hawaii ... in de vorm van de legerbasissen, de megalomane winkelcomplexen etc., maar gelukkig zit er - de natuurpracht, dat zonnige weer - een mooie vriendelijke Hawaiiaanse vrouw achter het stuur !

In dat opzicht is het voor de rest van de wereld misschien ook wel een zegen dat Barack Obama aan het stuur van de wereldmacht USA zit. Hij is misschien geen vrouw, maar hij is wel opgegroeid op de Hawaii eilanden !  

Volgens mij laat dit sporen na ... opgroeien in Hawaii :-). Ik heb zelf ondervonden hoe weldadig de schoonheid van deze eilandengroep kan zijn. Zijn zonnestralen en zijn heerlijk warme oceaan ... zijn fotogenieke stranden ... zijn kleurrijke bloemen en regenbogen. Het kamperen op Hawaii was ook een openbaring, in slaap vallen met het geluid van de Stille oceaan op de achtergrond.

De eilanden hebben een apart ritme ... een beetje zoals het aparte ritme van reggea-beat van Bob Marley zijn muziek, misschien vandaar ook dat Marley's muziek zo populair is op Hawaii. "There is a natural mystic blowing through the air, if you listen carefully now you will hear". Bob Marley

Ik ben niet de enige die weldaad van een verblijf op de Hawaii-eilanden ontdekt heeft. Zo ben ik veel mensen uit de USA en Canada tegengekomen die op Hawaii hun batterijen weer komen opladen, na een koude grijze winter. Veel mensen die in Alaska wonen, ontvluchten ook het bitterkoude klimaat en volgen de walvissen in de wintermaanden :-) op hun weg naar Hawaii.

Een eiland in de zon ... is het beste medicijn, tegen druilerig grijs winterweer !

Het laatste woord laat ik aan de Hawaiiaanse zanger Iz Kamakawiwo'ole,  met zijn versie van "Somewhere over the rainbow" ... bij het horen van dit lied moet ik weer denken aan Pua, de Hawaiiaanse vrouw die me een dikke knuffel gaf. Iz en Pua verpersoonlijken voor mij de Aloha spirit van de eilanden die niet in woorden is te vatten !

Island hopping

Mijn vlucht naar Vancouver vertrok in Maui, dus moest ik "Island hoppen" van de Big Island terug naar het naburige Maui. Op Kona airport steeg ik op met een klein Mokulele vliegtuig. 

We vlogen al snel boven de zwart geblakerde lava-velden van de Big Island. Langs de kust zag je de witte zandstranden en de schuimkoppende golven. Ook de koraalriffen worden duidelijk zichtbaar eens je als een vogel in de lucht hangt.

Het vogelperspectief van de Big Island  is  als een kameel met twee bulten, de Mauna Kea en de Mauna Loa vulkanen ... met daartussen een zweem van quasi doorzichtige witte wolken.

 In het luchtruim van Maui vlogen we deze keer langs de noordkant van de Haleakela vulkaan, op de heenreis hadden we de zuidkant uitgekozen. Nu kon ik de weg naar het stadje Hana vanuit de lucht bekijken. We zagen talloze riviertjes en watervallen die zich een weg banen door het regenwoud.

 Hoe korter we bij de luchthaven kwamen, hoe meer het begon te waaien. Het vliegtuig danste als het ware door de lucht, op en neer bewegend op de windstoten. De piloot vloog parallel met de landingsbaan van Kahului, het leek net of hij de baan ging voorbijvliegen. In mjn hoofd begonnen zich al allerlei rampscenario's af te spelen :"De piloot weet toch wel dat de landingsbaan daar ligt" vroeg ik mijzelf af. Het leek net of we niet genoeg plaats of tijd hadden om de 180 graden bocht te maken, die ons veilig op de landingsbaan terecht zou laten komen.

Op zo'n moment heb je eigenlijk een stewardess aan je zijde nodig, die in je oor komt fluisteren :"The way we are flying is completely normal, sir. Just relax, sit back and enjoy the flight". Eigenlijk zou je in iedere stress-situatie in je leven ... een stewardess met het naamplaatje Vanessa aan je zijde moeten hebben die  zegt "Deze situatie is volkomen normaal, Tom. Adem eens rustig in en uit en geniet verder van het leven :-)"

Mokulele airlines heeft geen stewardessen, maar gelukkig wel een piloot .. die piloot zette toen we de landingsbaan voorbijgevlogen waren een supersteile adem-benemende 180 graden bocht in. Met een grote boeing zouden we zo'n korte bocht nooit hebben kunnen maken, maar gelukkig kon dit kleine vliegtuigje wel zo scheef hangen ... De palmbomen aan de rand van de luchthaven, wiegde fel heen en weer door de hevige wind. Gelukkig hadden we een vakkundige piloot die ondanks deze stormwind, het vliegtuig veilig aan de grond zette. Ik was terug op Maui, voor mijn laatste 24 uren op de Hawaii eilanden.

The rain rains, the water flows

De Akaka watervallen liggen ten noorden van de stad Hilo. Het stormweer dat de voorbije 3 dagen hevige buien vanuit Alaska naar de oostkust van de Big Island had gestuurd, schotelde me een fascinerend natuurspektakel voor. De waterval bulderde van de grote toevloed aan regenwater. Mistige wolken van waterdamp stegen op rondom de Akaka falls.

Ua ka ua, kahe ka wai

The rain rains, the water flows

Als de regen regent, dan stroomt het water overvloedig ... Ugh.  Toen ik hier in 1998 passeerde was de waterval maar half zo breed. Naast de Akaka watervallen, zijn er ook nog de Kahuna watervallen. Volg de pijlen en je komt er wel :-)

Links en rechts van het pad zie je weelderig tropische planten. Deze vegetatie is zo verschillend van de dorre lava-velden aan de westkust ten noorden van Kona.

Na de Akaka falls reed ik verder noordwaarts. Er stond een strakke stormwind die de auto heen en weer deed slingeren. De Big Island kent een grote verscheidenheid aan landschappen en weersomstandigheden, zo sneeuwde het zelfs de voorbije week op de Mauna Kea vulkaan.

Hierboven poseer ik bij het uitkijkpunt over de Pololū vallei, de meest noorderlijke van de erosievalleien aan de Kohala kust. Pololū betekent lange speer. Om er te geraken moet je naar de noordelijke uithoek van het eiland rijden, helemaal tot het einde van de weg. En dat allemaal om 10 seconden uit de wagen te stappen om een foto te maken van de Pololū vallei ... zo van ... kijk-ik-ben-er-toch-maar-mooi-geweest. De kodak is koning in het toeristenrijk.

Het standbeeld op de volgende foto is Kamehameha I, ook wel Kamehameha de Grote genoemd. Want zeg nu zelf...  koning Kamehameha de Kleine ... die naam past niet echt bij de koning van de Hawaii archipel.

Onze Kamehameha is de oprichter van het voormalige Koninkrijk Hawaï. Na het veroveren van alle Hawaïaanse eilanden stichtte hij dit koninkrijk in 1810. Zijn volledige naam was Kalani Paiʻea Wohi o Kaleikini Kealiʻikui Kamehameha o ʻIolani i Kaiwikapu kaui Ka Liholiho Kūnuiākea. Niet echt praktisch, maar het heeft wel iets koninklijks.

Eens terug aan de westkust scheen de zon weer volop en was het blue skies all the way, het kenmerk van de Kona kustlijn. Met Hawaiiaanse muziek als soundtrack bij het landschap reed ik richting zonsondergang over de zo vlak als een biljartlaken geasfalteerde highway ...

Net voordat de zon in de Stille Oceaan zou zakken, kwam ik aan bij het mooie Hapuna beach park. Een prachtig strand aan de Kona-kust. De foto in zwembroek die gemaakt is van mij in 1998 op ditzelfde strand, staat nog altijd in mijn geheugen gegrifd. Een beetje schaapachtig stelde ik vast dat ik op deze trip, bijna 15 jaar later, nog altijd diezelfde O'neill boardshort gebruik om in de oceaan te duiken :-) Van een vintage zwembroek gesproken.

Terwijl ik terugliep naar mijn wagen werd ik nog getrakteerd op een typische Hawaiian sunset, inclusief wuivende palmbomen.

 

A walk down memory lane

Hilo was destijds in 1998 tijdens mijn eerste doortocht op de Big Island, de eerste stad die we aandeden. Het is een beetje een vergane glorie verhaal als je de hotels bekijkt die langs de de Banyan drive staan, een laan vol met gigantische Banyan bomen. De meeste hotels hebben hun beste tijd wel gehad, de sjieke luxe-resorts staan dan ook aan de veel zonnigere westkust.

De Banyan bomen zijn geplant door beroemde mensen van de jaren 30 van de vorige eeuw. Onder andere president Franklin Roosevelt heeft er een boom aangeplant. 15 jaar geleden stond ik hier ook al voor een foto bij die Banyanbomen. en de geschiedenis herhaalt zich in 2013.

Ik kan nu zeggen dat Franlin D. Roosevelt en Thomas Hermanski dezelfde boom hebben aangeraakt. Of hoe de Banyan-bomen generaties verbinden, door rustig en gestaag te groeien op dezelfde plek. Ze doen dat al meer dan 80 jaar en hebben waarschijnlijk miljoenen toeristen zien passeren, die allemaal op de foto willen met deze giganten.

 

Het was maar een beetje triestig weer in Hilo, een uitloper van een storm uit Alaska stuurde hevige windstoten en regenbuien richting de Big Island.

Hilo is ook al eens getroffen door verschillende tsunami's onder andere in 1946 en 1960. Bij de eerste tsunami vielen 160 slachtoffers bij de tweede 61. Ik heb hier ook al een tsunami waarschuwing gehad, op de dag dat ik kampeerde aan het strand op het eiland Lanai. Gelukkig was het loos alarm.

Op coconut island een klein eilandje waar bovenstaande brug naar toegaat, staat trouwens een palmboom waar ze de waterstand van voorbije tsunamidoortochten met metalen ringen hebben aangegeven. Het geheugen is een raar iets. Ik was de gigantisch lange dijk die de baai van Hilo beschermt tegen de hoge golven, totaal vergeten.

De Banyan bomen en de Japanse tuin waren de enige herinneringen van mijn doortocht in Hilo (circa 1998) die nog waren opgeslagen ergens op een geheugenkaart in mijn hersenen.

Op bovenstaande foto's zie je die Japanse tuin met de naam Liliʻuokalani gardens. De tuin werd begin 1900 geschonken aan de stad Hilo door koningin Liliʻuokalani, de laatste koningin van het koninkrijk Hawaii.

Puna district

Het Puna-district ligt in het rode gebied op de kaart. Ik wou eens een kijkje gaan nemen in het gebied rondom de stad Pohoa. Met de bus kon ik er niet geraken, want zondags reden er geen bussen. En per uitzondering was het maandag een feestdag, Presidents-day. Dus dan ook al geen bussen. Omdat het gebied in en rondom Pohoa bekend staat als een soort van regenwoud, had ik geen zin om er te gaan liften. In de regen staan langs de kant van de weg is geen pretje.

Puna district in het rood

Dus dan maar een auto huren. Bon, de Nederlander, had mij verteld dat je best langs een Europese website een auto huurt. Om 1 of andere reden geven de autoverhuurders forse kortingen aan Europeanen. Je kan zelf vergelijken kijk op expedia.com of expedia.nl. Op de Nederlandse expedia versie krijg je een goedkopere aanbieding en bovendien is de verzerkering all-inclusive.

Op de luchthaven van Kona, begon ik dus aan de tocht met de huurwagen. Ik reed via de "saddle-road" richting oostkust. De zadelweg is de korste verbinding tussen Kona en de stad Hilo aan de oostkust. De weg slingert zich een weg tussen de twee grote vulkanen van het eiland. Aan de Kona-zijde was het prachtig weer, en ook op het hoogste punt van de weg op 2021 meter scheen de zon nog  à volonté. Eenmaal de afdaling ingezet naar Hilo kwam ik echter in de mist en later in de regen terecht. De oostkust is de regenachtige kant van het eiland.

De top van de saddle road 2021 m

Eens ik Hilo gepasseerd was begon het weer een beetje op te klaren. Het landschap werd ook groener en groener. Het laatste grote dorp voordat ik aan de kust toekwam was Pohoa. Eens voorbij Pohoa reed ik door weelderig regenwoud.

Eens ik op de Kapoho-Kapalana road zat, ging de weg ook op de "jungle" toer. De kustweg slingert namelijk als Tarzan van liaan tot liaan, constant op en neer.  Alsof je met je wagen op een harmonische sinusgolf rijdt ... op en neer op de rode lijn op volgende foto.

Die rode draad in dit verhaal bracht me naar de Kalani camping (http://www.kalani.com/), vlak aan de zwarte rotsvulkaan-kust. Kalani was wat prijziger dan de andere campings in de buurt, maar het grote voordeel waren de overdekte campingplaatsen. Een must in het regenwoud, want het heeft bijna de hele nacht geregend. Gelukkig zat ik droog onder de overkapping.

Overdag waren er ook zonnige perioden, zoals op onderstaande foto te zien is. Op het bankje onder de palmboom gezeten, geraakte ik in gesprek met Hélène uit Ottowa. Ze verbleef voor een week in Kalani. Ze kampeerde er wel niet, maar verbleef in een gastenkamer. Ieder jaar ging ze 1 week alleen op vakantie. Haar man deed hetzelfde ... al nam die wel meestal enkele van zijn vrienden mee. Dit jaar bijvoorbeeld ging hij skiën in Utah.

Daarnaast gingen ze ook 2 weken op vakantie met het hele gezin ... man, vrouw en 1 zoon.  Hélène was franstalig, ze zei dat er in Canada ongeveer 1 miljoen franstaligen buiten de Franse province Quebec wonen en dat in Canada alle documenten tweetalig moeten worden opgesteld. Zo kwam het gesprek op België en zijn taalperikelen.

De Kalani camping ligt vlakbij de stromende lava. Onderstaande foto is het begin van het pad richting die vloeibare lava. Je moet ongeveer 4 km lopen om er te geraken en het is verplicht om met een gids te gaan . Ik heb het niet gedaan omdat ik geen tijd meer had. Bovendien vragen die gidsen 100 dollar per persoon.

Ik stuurde mijn Nissan huurwagen echter richting Hilo "on a road down memory lane". Ik had deze tocht van Hilo richting het noorden van de Big Island, al eens eerder gemaakt, 15 jaar terug in de tijd.

.

In de mijn geheugenwereld had de Big Island een iets andere vorm, dan in de werkelijkheid. De lacunes werden nu weer van een update voorzien. Er was ook een heel resorten dorp, met winkelcentra en talloze appartementen bijgekomen in de lava-velden langs de kust. Ja, ook op Hawaii staat de tijd niet stil.

2 Belgen

We pikken de draad weer op bij Ben uit Canada die mij van het regenachtige Volcano national park naar een hostel aan de zonnige westelijke Kona-kust bracht. 

In de Pineapple park jeugdherberg, kwam ik 2 Belgen tegen. Eerst maakte ik kennis met Bert uit Leuven en de volgende dag arriveerde Kim uit Mechelen.  Kim kwam voor 3 maanden naar Hawaii en was juist 1 week op de Big Island. Ze had een fiets gekocht, waarmee ze rondtrok. Kim kwam voor de dolfijnen, die hier rondspartelen in de oceaan. Ze had vorig jaar al enkele maanden op Hawaii verbleven, en ze had blijkbaar de smaak te pakken want ze was terug.

Bert werd me voorgesteld door de zeer aimabele jeugdherberg-leigenaresse Annie ... :"Here is another guy from Belgium". Ze bestaan dus echt ! 

Bert werkt op de ambassade van Moskou. Hij kent Jan Balliauw -de voormalige Belgische correspondent in Rusland - persoonlijk. Eigenlijk wel een geniale vondst van de VRT om Jan Balliauw naar daar te sturen. Want telkens hij op het nieuws kwam, bleef ik naar zijn verslag kijken ... enkel en alleen om de onsterfelijke "Dit was Jan Balliauw vanuit Moskou." one-liner te horen.

Bert is een vurige OHL (Oud-Heverlee Leuven) supporter, hij was dan ook live de wedstrijd van zijn favoriete team aan het volgen op de sporza internet-radio daar in het verre Hawaii. Jammer genoeg voor Bert speelde OHL 1-1 gelijk. 

Ons Bertje is een bereisd man. Zo heeft hij onder andere al in de ambassade van India gewerkt in New Dehli. Die ambassade ligt trouwens in een excentriek gebouw ontworpen door Satish Gural, eigenlijk een beeldhouwer van beroep. Dat is ook een beetje te zien aan zijn ontwerp.

Volgens Bert is het gebouw niet echt functioneel om in te werken maar het is wel een architectonisch hoogstandje. Het ontbreken van enige logica in het gebouw past echter wel volledig in de Indische filosofie van de georganiseerde chaos waarop het land gebouwd is :-).

Nu dat Bert in Rusland resideert, heeft hij al enkele mooie reizen gemaakt in die regio. Vooral zijn reis naar Oezbekistan sprak me aan. Ik ben gefascineerd door de eeuwenoude stad Samarkand die aan de zijde-route ligt. Bert was er onlangs nog geweest en toonde me de mooie reisfoto's die hij in Oezbekistan had vereeuwigd.  

Samarkand in Oezbekistan

Ik ontmoette Bert trouwens op de dag nadat de meteoriet in Rusland was ingeslagen. Volgens Bert waren er zoveel video-opnamen van de meteoriet inslag, omdat bijna elke Rus een camera in zijn auto heeft. Ze vertrouwen namelijk de verzekeringsmaatschappijen niet en filmen daarom hun dagelijkse autoritten. 

Een andere gast aan de hostel-tafel was Erik uit Montana. Erik was ik twee dagen eerder al tegengekomen op de bus. We hadden toen gesproken over zijn achtjarig verblijf in Nieuw-Zeeland. Erik is beeldhouwer, daarnaast heeft hij ook gewerkt als gids in de natuurparken van Montana. Hij gidste daar tochten van 10-12 dagen per paard in gebieden waar normaal gezien geen mens kwam. Hij toonde me prachtige foto's van de natuurpracht in Montana. Onder andere van de natuurlijke "Chinese wall" aldaar, te zien op onderstaande foto.

De "chinese wall" in Montana

In Nieuw-Zeeland had Erik op het Noordereiland gewoond, meer bepaald het Coromandel schiereiland. Hij haalde de klei voor zijn kunstwerken trouwens in Golden Bay op het Zuidereiland. Golden Bay is de baai in Nieuw-Zeeland waar ik 5 maanden verbleven heb. Erik was net als ik lyrisch over de schoonheid van Nieuw-Zeeland en de vriendelijkheid van zijn inwoners, de Kiwi's.

Het Pineapple park jeugdherberg afficheert zichzelf als zijnde in Kona, maar het ligt in werkelijkheid een heel eindje van de stad. Het ligt langs de highway 700 meter boven de Kealakekua Bay, een paradijs voor snorkelaars. 

De Kealakekua Bay is ook de baai waar Captain Cook aan zijn eind kwamg (hij werd 50). De Britse ontdekkingsreiziger bracht op 3 grote zeereizen in de Stille Oceaan, gebieden in kaart van Nieuw-Zeeland tot Hawaii die tot dan toe, nog grotendeels onbekend waren voor de Westerse wereld.

Er staat een monument ter ere van Captain Cook in de baai, te zien op onderstaande foto. 

In dezelfde baai ligt ook "the place of refuge" een historisch park. Verslagen Hawaiiaanse strijders of mensen die de "kapu" (een oude wet) hadden doorbroken konden naar deze plek komen om een soort van asiel aan te vragen. Wie er geraakte, kreeg kwijtschelding van zijn zonden. 

Toen ik er was samen met Ben uit Montreal was het park al gesloten. We zijn gaan snorkelen vlakbij onderstaande rotsen. Het is een prachtige snorkelplek ! De ravissante Zweedse Isabel die ook in het hostel verbleef, had op die plaats trouwens gezwommen met dolfijnen en zelfs met een walvis (met de walvis was het natuurlijk wel een stuk verder in zee). Ik weet niet of ik met zo'n bultrug walvis zou willen zwemmen ... Wat als dit zeezoogdier eventjes uit het water gaat springen vlak bij u ?

De vulkaan

Ik ben naar de Big Island gevlogen, omdat je er vlakbij de actieve Kīlauea vulkaan kan kamperen !

Mijn reisweg naar de vulkaan begon op Hookena beach aan de westkust van de Big Island. Twee dagen heb ik op dit strand gekampeerd. Het was een prachtige lokatie, iedere morgen kon ik snorkelen in het kristalheldere water.

Hookena was wel een beetje moeilijk te bereiken, als je geen auto hebt. Om terug op de hoofdweg te geraken moest ik eerst nog 2 mijl bergop stappen. Gelukkig stopte Ron - een medewerker van de camping - al snel toen hij mij zag zwoegen met mijn rugzak op de stijgende kustweg. "Wanna ride ? Hop in the back of my truck". Daar zat ik weer in de laadbak van een pick-up truck ... Ron dropte mij bij de bushalte. Tegenover de bushalte lag een buurtwinkeltje. De eigenaar van het buurtwinkeltje vroeg me waar ik vandaan kwam.  "Belgium" zei ik. "Ha, I love Loek van Lierde." De man was een fan van Luc van Lierde, voormalig winnaar van de Ironman triathlon. De uithoudingsrace die op de Big Island wordt georganiseerd.

De bus bracht me tot op 22 mijl van de vulkaan ... zoals bovenstaande foto treffend illustreert. De enige optie was liften, ik heb 1 uur langs een zonnige weg met uitzicht op de Stille Oceaan staan wachten op een lift. Uiteindelijk stopte er een Tsjechisch koppel, ze hadden zo'n gigantisch grote pick up truck gehuurd. Ik mocht in de laadbak springen ... and I was on the road again :-)

klik op de foto voor een beter zicht op de Big Island

Het koppel reed me helemaal tot in het nationale park van de vulkanen, in het zuiden van de Big Island (zie kaartje). Ze waren ook van plan om er te kamperen en wilden het kampeerterrein gaan verkennen. Een groot geluk voor mij want het gratis kampeerterrein lag op zeker 8 km wandelen van het bezoekerscentrum.

Het Kulanaokuaiki kampeerterrrein ligt midden in de lavavelden, in de verte zie je de rokende vulkaan. In vogelvlucht lijkt de vulkaan vlakbij. Vandaar misschien dat er een noodtelefoon hangt bij de camping ! Daar kan je het noodnummer 911 bellen. "Hello operator, I have a problem ... the volcano is on fire !". Wat zal de stem aan de andere kant van de lijn zeggen op zo'n moment ?  "I suggest you run, Forrest, run !".

Ik heb dus mijn tentje opgesteld tussen de lavavelden, er stonden nog 4 andere tenten. De hoogte is 822 meter boven zeeniveau, dit voel je aan de temperatuur. 's Nachts kon het flink afkoelen, gelukkig heb ik een goede slaapzak en heb ik lekker geslapen.

Ik heb de omringende lavavelden ook een bezoekje gebracht. De rotsen hebben vloeiende vormen ... de meest bizarre patronen zijn vereeuwigd in de rotsformaties. Als je op vulkanische rots stapt, kraakt het een beetje. Krokante rotsen ...

De Kilauea vulkaan zelf ligt op 1247 meter hoogte.Je kan met de auto voor een deel rondom de krater rijden, een stuk van de weg is momenteel afgesloten omdat de vulkaan te aktief is. De zwaveldampen die de vulkaan uitbraakt zijn giftig.

In het nationale park kan je ook een lavatunnel bezoeken. Onderstaande foto is de ingang van zo'n lavatunnel. Lava verlaat de plek van een uitbarsting meestal in langgerekte stromen. Deze lavastromen blijven heet van binnen terwijl de buitenkant afkoelt. Hierdoor ontstaat er geleidelijk een cocon van afgekoeld materiaal aan de zijkanten terwijl de lava verder stroomt. Deze cocon isoleert de lava die erdoor stroomt, zodat deze niet stolt. (bron wikipedia)

In het park vind je ook recente lavavelden van uitbarstingen in 1970 bijvoorbeeld. Momenteel vloeit er nog altijd verse lava uit de vulkaan. De actiefste vulkaankegel is de Puʻu ʻŌʻō krater, die bevindt zich iets dichter bij de oceaan ... dan de rokende krater die je op de foto ziet. Bij de Puʻu ʻŌʻō krater kan je de lavastromen zien, die in zee vloeien en zo de Big Island nog groter maken. De meeste mensen willen dan ook deze lavastromen van dichtbij zien, maar het is niet zo eenvoudig om erbij te geraken. Langs de ene kant van de stroom moet je 10 km wandelen om de lavastroom te zien. Langs de andere kant moet je slechts 3 a 4 km wandelen, maar het kan enkel met een gids omdat het privaat land is.

Op de oudere lavavelden begint al nieuw leven te groeien, dit levert mooie plaatjes op ... de bomen proberen op de rotsige vulkaanbodem wortel te schieten. Kīlauea wordt gezien als het huidige thuis van Pele, de vulkaangodin uit Hawaïaanse legende.

Vanuit mijn tent had ik zicht op de Mauna Loa  (4170 m) en de Mauna Kea (4205 m) vulkanen. De Mauna Loa is trouwens de grootste vulkaan in termen van volume op aarde. Hij is dan ook gigantisch breed. One fat volcano !

Op de derde dag van mijn verblijf in het nationale park, begon het te regenen. En dan kan het behoorlijk fris zijn op de vulkaan. Gelukkig kreeg ik een lift van Ben een Canadese jongen uit Montreal. Hij nam me mee terug tot op zeeniveau ... Na 2 en een half uur rijden, gingen we diezelfde dag nog snorkelen, vlakbij the City of Refuge, aan de zonnige westelijke kant van het eiland.

Meteoriet.

Mijn Amerikaanse buurman Doug op de camping in het vulkaanpark was 's nachts opgestaan om de prachtige sterrenhemel te bekijken. 's Morgens vertelde hij ... terwijl hij pannekoeken voor mij aan het bakken was ... dat hij de grootste vallende ster uit zijn leven had gezien. Hij zag een meteoriet die in rook opging in de atmosfeer. Later diezelfde dag, hoorden Ben en ik op de autoradio het nieuws van de meteorietinslag in Rusland.